Met het wiel in de aanslag
Verenigd Koninkrijk | Schotland | Anno 1974
28 – Zondag 15 september | Baston
29 – Maandag 16 september | Baston – Hauxton | 93 km
30 – Dinsdag 17 september | Hauxton – Londen | 97 km
31 – Woensdag 18 september | Londen
32 – Donderdag 19 september | Londen – Sturry | 111 km
33 – Vrijdag 20 september | Sturry – Diksmuide | 107 km
34 – Zaterdag 21 september | Diksmuide – Willebroek | 132 km
35 – Zondag 22 september | Willebroek – Overpelt | 97 km
28 – Zondag 15 september | Baston
Op het vluchtheuveltje van een T-vormig kruispuntje in Baston hebben we een geschikte plek voor ons tentje gevonden. Voor ons is dat een plek waar we voor de duur van één nacht ons tentje kunnen optrekken, zonder dat het ons een penny kost en zonder dat we het met iemand aan de stok krijgen. Wildkamperen dus.
Onze aanwezigheid op die ongewone locatie gaat niet onopgemerkt voorbij. Telkens een auto passeert, weerklinkt vrolijk getoeter. Telkens een auto passeert, weerklinkt vrolijk getoeter. Maar niet iedereen is even enthousiast. Omstreeks middernacht worden we door gerommel aan onze fietsen gewekt. Verdorie, iemand is onze fietsen aan het stelen.
Nog voor we ons uit onze slaapzakken kunnen wurmen, priemt de krachtige lichtstraal van een zaklamp schaamteloos de tent in. Een autoritaire stem die geen tegenspraak duldt, wil weten wie we zijn, waar we vandaan komen en wat onze plannen zijn. Deemoedig leggen we aan de politieman uit dat we van België zijn, Schotland doorkruist hebben en nu op weg naar huis zijn.
Tot onze stomme verbazing neemt hij daar genoegen mee. Zolang ons verblijf niet langer dan vierentwintig uur duurt, blijken er geen wettelijke bezwaren te zijn tegen onze manier van wildkamperen. Blij om dat bij onze veertiende kampeerbeurt te vernemen.
29 – Maandag 16 september | Baston – Hauxton | 93 km
Het gaat ons nog eens voor de wind. Het weer is prachtig, het parcours is bijna zo vlak als een biljarttafel, technische problemen blijven achterwege. Nog voor de lunch hebben we meer dan zestig kilometer achter de kiezen. Dat komt goed uit. Zo kunnen we de universiteitsstad Cambridge met een uitgebreid bezoek vereren.
Al van 1209 dateert deze universiteit. Dat maakt haar meer dan tweehonderd jaar ouder dan die van Leuven. Maar toch is ze nog altijd jonger dan eeuwige rivaal Oxford, want in zekere zin is het daar een spin-off van, aangezien het studenten van Oxford waren die aldaar de volkswoede ontvluchtten om hier een nieuwe universiteit te stichten.
In zekere zin is Cambridge University een spin-off van Oxford University
Cambridge – King's College |
|
Cambridge – Clare College, King's College Chapel |
Wereldberoemde universiteitsgebouwen dompelen de binnenstad in een historisch sfeertje. King’s College, om te beginnen, met zijn fraaie kapel uit de 15e eeuw, waar het beroemde King's College Choir aan verbonden is. Of Clare College op de oever van het riviertje Cam waar de stad haar naam aan dankt. Enkele koppeltjes profiteren er van het mooie weer om in een roeibootje over het rustige water te laveren.
Nog steeds koesteren ze hier de vermeende appelboom waaruit de beroemde appel van Newton zou gevallen
Cambridge - River Cam, Clare College |
|
Cambridge – Trinity College – Great Court |
Trinity College is dan weer de instelling die ooit Isaac Newton tot haar studenten en later tot haar fellows mocht rekenen. Nog steeds koesteren ze hier de vermeende appelboom waaruit de beroemde appel zou gevallen zijn die Newton er indertijd toe bracht de wet van de zwaartekracht te formuleren.
Cambridge – Trinity College – King Edwards Tower |
|
Pech |
Een vijftal kilometer voorbij Cambridge vinden we tussen de weiden in Hauxton een geschikte plek voor ons tentje. De nabijheid van een verse koeienvlaai baart ons aanvankelijk wel wat zorgen. Niets aan de hand, besluiten we, gewoon goed opletten waar we gaan en staan en waar we onze spullen leggen. Maar dat blijkt weer eens niet zo goed te lukken. Even later zit ik er met mijn gat middenin.
Jean is onverbiddelijk. Die broek mag de tent niet meer in. Morgenavond, in de jeugdherberg van Londen, zullen we die broek dan maar eens goed spoelen vooraleer het stadsbezoek aan te vatten.
30 – Dinsdag 17 september | Hauxton – Londen | 97 km
Precies drie weken geleden is het dat een wakkere fietsenmaker in New Romney alle spaken in mijn achterwiel door dubbeldikke exemplaren verving. Een voortreffelijk initiatief, want het voorkwam veel miserie. Althans tot nu toe. Want het ogenblik dat ook op mijn spaken sleet begint te komen, lijkt aangebroken. Met z’n drieën zijn ze, de spaken die het niet meer zien zitten. Ook Jeans bagagerekje lijkt zijn beste dagen achter zich te hebben. Dat valpartijtje van vanmorgen is daar wellicht deels debet aan.
Morgen mogen ze een dagje rusten, onze fietsen. Maar dan moeten we wel eerst onze Londense jeugdherberg zien te vinden. Die zou zich in Bolton Gardens bevinden, meer bepaald op nummer 38. Een straat in Earls Court is dat, een district dat tot de Royal Borough of Kensington and Chelsea behoort, iets meer dan vijf kilometer ten westen van Big Ben.
Het drukke verkeer en de vele rode lichten houden ons meer op dan de Schotse hellingen
Dwars door Greater London fietsen, het is eens wat anders dan de Schotse Highlands doorkruisen. Het drukke verkeer en de vele rode lichten houden ons meer op dan de Schotse hellingen. Bijna tweeënhalf uur doen we erover om vierendertig kilometer door het grootstedelijk gebied te fietsen. En het mag gezegd, nergens rijden we fout.
Meer dan 180 bedden staan hier voor de gasten klaar. Plaatsgebrek hoeven we dus niet te duchten. Later op de avond zakken we naar de Dortmunder Bierkeller af, om toch even een bloemetje buiten te zetten. Heel even maar, want het is er veel te duur voor ons.
31 – Woensdag 18 september | Londen
Mijn achterwiel laten herstellen en hartje Londen verkennen – dat zijn onze intenties voor vandaag. Om zo weinig mogelijk tijd te verspillen, zullen we beide voornemens netjes combineren. Een korte rondvraag heeft ons immers de adressen van zo maar even drie fietsenmakers opgeleverd. Bij een van hen het fietswiel in herstelling geven vooraleer naar de City af te zakken, dat moet lukken. Vanavond pikken we het herstelde wiel dan terug op. Efficiëntie troef dus.
Zo gezegd, zo gedaan. De eerste fietsenmaker, uitgedost in een fraaie witte schort, weigert zelfs maar het wiel in ontvangst te nemen. Hij acht het fietswiel too dirty om voor herstelling in aanmerking te komen. Nummer twee heeft dan weer net vandaag zijn wekelijkse sluitingsdag. En nummer drie, tja, die verkόόpt weliswaar fietsen, maar repairs, daar laat hij zich niet mee in.
Dus rest er ons maar één optie – met het wiel in de hand de stad bezoeken
Daar staan we dan. Naar een vierde fietsenmaker op zoek gaan of naar de jeugdherberg terugkeren om van dat stomme wiel verlost te zijn, zal ons veel te veel tijd kosten. Op die manier gaat ons dagje Londen helemaal de mist in. Dus rest er ons maar één optie – met het wiel in de hand de stad bezoeken.
We voegen de daad bij het woord en wippen op een AEC Routemaster, één van de meest vertrouwde Londense iconen, beter bekend als de rode dubbeldekker. Via het smalle trapje klimmen we meteen naar boven. Dat levert bij de andere passagiers wat gefronste wenkbrauwen op als ze aanvankelijk alleen maar een fietswiel uit het trapgat zien verschijnen.
Bezoekers zijn welkom in Westminster Hall, maar de controles zijn streng. Een bomaanslag van het IRA valt immers niet uit te sluiten
Londen – Parliament Square |
|
Londen – Big Ben |
Parliament Square is onze eerste bestemming. Vorig jaar pas, op 1 november 1973, onthulde Clementine hier het meer dan levensgrote standbeeld van haar echtgenoot Winston Churchill, acht jaar na diens overlijden. Maar het zijn de historische gebouwen die alle aandacht naar zich toe zuigen – Big Ben, Houses of Parliament, Westminster Hall, Victoria Tower, Westminster Abbey.
Toen in 1097 Westminster Hall gebouwd werd, was dat de grootste hal van Europa. Op het einde van de 14e eeuw kwam daar nog een huzarenstukje bovenop. Over de enorme ruimte van 21 meter op 73 werd een kapgebinte met een eiken dak gespannen, zonder enige vorm van ondersteuning – de grootste creatie van middeleeuwse houten architectuur noemen kenners dat.
Veel kroningsbanketten zijn in dit gebouw gehouden, maar ook veel rechtszaken. Onder meer Thomas More zag zich hier tot de doodstraf veroordeeld omdat hij zich principieel bleef verzetten tegen de echtscheiding van Hendrik VI van diens eerste vrouw, Catharina van Aragon.
Bezoekers zijn welkom in Westminster Hall, maar de controles zijn streng. Een bomaanslag van het IRA valt immers niet uit te sluiten. Gedwee leggen we onze spulletjes ter inspectie op tafel. Vrij snel komt de dienstdoende ambtenaar – volkomen terecht overigens – tot de bevinding dat dit fietswiel, hoe smerig ook, geen explosieven bevat.
Londen – Victoria Tower, Houses of Parliament, Big Ben |
|
Londen |
Van de overzijde van de Theems is het zo mogelijk nog indrukwekkender, het rijtje historische gebouwen langs de rivier – Victoria Tower, Houses of Parliament, Big Ben.
Voor het eerst maken we kennis met een typische Londense bobby – gelukkig van op enige afstand. Hun bijnaam danken deze politieagenten aan de voornaam van eerste minister Robert Peel die in 1829 de Metropolitan Police Force op poten zette en hun hoofdkwartier in een straatje met de naam Great Scotland Yard onderbracht.
Londen – Westminster Abbey |
|
Londen – Piccadilly Circus |
Westminster Abbey is de plek waar Britse monarchen gekroond worden. Dat is al zo sedert 1066, toen Harold zich hier tot koning liet kronen, enkele maanden later gevolgd door Willem de Veroveraar die de onfortuinlijke Harold in het zand van Hastings had doen bijten. Ook Elizabeth II maakte hier al haar opwachting, in 1947 om met Philip Mountbatten te trouwen, in 1953 om zich tot koningin te laten kronen. Vandaag zwaait zij nog steeds de scepter, zowel over Groot-Brittannië als over prins Philip, hertog van Edinburgh.
Na je dood in een van de zijkapellen van Westminster Abbey bijgezet worden, dat is de ultieme natte droom van menig Brits hovaardigheidsbekleder. Weinigen is die eer beschoren. Toch is het lijstje al behoorlijk lang – Charles Darwin, Charles Dickens, Georg Friedrich Händel, Isaac Newton, om er maar een paar te noemen.
Drie jaar na zijn dood werd het lichaam van Oliver Cromwell door koning Karel II uit zijn graf gehaald en… postuum geëxecuteerd
Heel bijzonder waren de lotgevallen van Oliver Cromwell die in 1658 een natuurlijke dood stierf. Door zijn zoon in Westminster Abbey bijgezet, werd hij drie jaar later door koning Karel II uit zijn graf gehaald en… postuum geëxecuteerd. Cromwells hoofd zou vele jaren lang van op een staak boven Westminster Hall alle louche troonpretendenten afschrikken. Maar in 1899 werd voor Westminster Hall dan toch weer een standbeeld voor hem opgericht.
Het is vrij druk als we Westminster Abbey betreden. Zo druk, dat we van de zijkapellen niet veel te zien krijgen. Daar is gauw een mouw aan gepast. Een subtiele beweging met het fietswiel volstaat. Respectvol deinst de menigte terug en gunt ons een prima plekje op de eerste rij.
Londen – Tower of London |
|
Londen – Tower Bridge |
Deels met de Tube, deels met de leren tram zetten we onze stadsverkenning voort – Buckingham Palace, St. James’s Park, Trafalgar Square en Piccadilly Circus passeren de revue. Bij Madame Tussauds staan we oog in oog met enkele illustere figuren die we anders alleen maar in de krant ontmoeten – Makarios, Winston Churchill, Mahatma Gandhi, Charles de Gaulle, … De Tower of London en Tower Bridge vormen het sluitstuk van de dag.
’s Avonds blijkt een deel van onze voedselvoorraad uit de keuken van de jeugdherberg verdwenen te zijn. De allereerste keer is dit dat zulks ons overkomt.
Het vereiste materiaal is aanwezig, de vereiste bekwaamheid niet
De kaduke spaken in mijn achterwiel door nieuwe vervangen wordt het sluitstuk van de dag. Daartoe hebben we onderweg wat materiaal gekocht. Op zich lukt die klus nog wel. Maar het wiel recht trekken en mooi in een verticaal vlak laten draaien, dat is andere koek. Het vereiste materiaal is aanwezig, de vereiste bekwaamheid niet.
32 – Donderdag 19 september | Londen – Sturry | 111 km
De aanhouder wint. Vlekkeloos kan je het resultaat niet noemen, maar andermaal een tijdje sleutelen aan de spaken levert na het ontbijt dan toch een wiel op dat niet meer als een wapperende hoelahoep rond zijn as draait. Hopelijk volstaat dat tot thuis.
Een fietsparadijs is Londen niet en zal het wellicht nooit worden
Niet zonder genoegen keren we Londen nu de rug toe. Veel leuke dingen zijn er te zien en te beleven in deze stad, maar een fietsparadijs is het niet en zal het wellicht nooit worden. Dertig kilometer verder en twee uur later voelen we ons bevrijd van rode lichten en van voertuigen die ons langs alle kanten belagen. Heuvelachtig terrein treedt nu in de plaats van de drukke stad.
Pal oostwaarts – grosso modo parallel met de Theems – volgen we de A2 via Gravesend en Rochester naar Canterbury. Lang duurt het niet vooraleer we in de verte een indrukwekkend gebouw ontwaren dat hoog boven zijn omgeving uit rijst – Canterbury Cathedral.
Smalle historische steegjes omgeven de kathedraal. Van onder de oude Christchurch Gate bewonderen we voor het eerst het immense gebouw in al zijn grootsheid. Daar zetelt de aartsbisschop van Canterbury, als het ware de paus van de wereldwijde Anglicaanse kerk. Daar ook werd in 1170 Thomas Becket vermoord. Sedertdien werd Canterbury een belangrijk pelgrimsoord. Binnen herinnert een altaartje nog altijd aan de plek waar de vier ridders toesloegen om hun koning te plezieren.
Enige ambitie om de centrale vieringtoren te beklimmen hebben we niet. Onze knieën zouden het ons nooit meer vergeven
Canterbury – Christchurch Gate |
|
Canterbury Cathedral |
Al in 597 streek Augustinus van Canterbury in opdracht van de paus in deze streek neer om de bevolking te kerstenen. Meteen liet hij hier een eenvoudige kerk optrekken. Waar we nu tegenaan kijken, is een gebouw dat grotendeels van het einde van de 12e eeuw dateert. Zoals de York Minster telt ze twee torens aan het westelijke uiteinde en een centrale vieringtoren van 72 m. Maar enige ambitie om die te beklimmen hebben we niet. Onze knieën zouden het ons nooit meer vergeven.
Even voorbij Canterbury slaan we op een braakliggende strook tussen de weiden van Sturry ons tentje op. Nooit tweemaal dezelfde soep, van meet af aan was dat ons devies. En dat bleek niet eens zo moeilijk, mede dank zij het zeer uitgebreide assortiment van Campbell Soup.
Dat we na meer dan vier weken toch tegen dat principe durven zondigen, moet ons vergeven worden. De afgelopen dagen kon je ons wel eens met een foute soep betrappen. Maar nu ons laatste avondmaal op dit eiland aangebroken is, zit het ons mee. We hebben zowaar een blikje Mulligatawny te pakken gekregen, een soepje erg populair bij de Zuid-Indische Tamil. Mulliga betekent peper, tawny betekent water. Peperwater dus. Uch, uch. Erg pikant, inderdaad.
33 – Vrijdag 20 september | Sturry – Diksmuide | 107 km
Acht jaar geleden, in 1966, was het groot nieuws. Tussen het Engelse Ramsgate en het Franse Calais werd een heuse hovercraftdienst in gebruik genomen. Een fascinerende nieuwe technologie is dat. Propellers blazen lucht onder het vaartuig, waar deze door een soort rubberen rok vastgehouden wordt. In feite rust het vaartuig dus op een enorm luchtkussen. Daar vaart het wel bij, want zowel te land als ter zee wordt de wrijving aanzienlijk gereduceerd. Hogere snelheden en toch minder brandstofverbruik – het ei van Columbus, nietwaar.
Een ritje met zo’n hypermodern luchtkussenvoertuig staat nog op ons verlanglijstje. Dus tekenen wij ruimschoots op tijd present in de Hoverport van Ramsgate. Met £ 4,75 kost deze oversteek ons 150 frank per persoon minder dan de veerboot van Oostende naar Dover.
Om twaalf uur verheft onze hovercraft zich met veel gedruis boven het strandje om amper drie kwartier later op het strand van Calais neer te zijgen. Een gemiddelde snelheid van 70 km/u dus, ongeveer het drievoudige van de veerboot.
Dat veerboten op termijn door de snellere en goedkopere hovercrafts uit de markt geprijsd zullen worden, lijkt ons onontkoombaar
Ramsgate – Hoverport |
|
Calais – Aankomst hovercraft |
Dat veerboten op termijn door de snellere en goedkopere hovercrafts uit de markt geprijsd zullen worden, lijkt ons onontkoombaar. Weten wij veel dat op 6 mei 1994 tussen Folkestone en Calais een Kanaaltunnel voor treinverkeer geopend zal worden en dat hovercrafts – in tegenstelling tot veerboten – in oktober 2000 uit de vaart genomen zullen worden.
Opnieuw even wennen |
|
(Te) zwaar beladen |
We leren opnieuw aan de rechterkant van de weg te rijden en belanden via Duinkerken en Veurne in Diksmuide. Een kort bezoek aan de IJzertoren ligt voor de hand. Even voorbij Diksmuide strijken we voor onze voorlaatste overnachting op een stoppelveld neer.
34 – Zaterdag 21 september | Diksmuide – Willebroek | 132 km
Even overwegen we om in één ruk huiswaarts te fietsen – meer dan tweehonderd kilometer op één dag dus. Maar dat idee laten we spoedig varen. Zonder ongelukken rustig huiswaarts peddelen blijft de beste optie. Via Tielt en Gent rijden we in de richting van Dendermonde.
Dat Jeans pedaal nog maar eens loskomt, verontrust ons nauwelijks. In een vloek en een zucht zit de pedaal weer op zijn plaats. Ervaring leert.
In Willebroek slaan we op een braakliggend terrein voor de allerlaatste keer ons tentje op.
35 – Zondag 22 september | Willebroek – Overpelt | 97 km
Gezwind gaat het verder oostwaarts – Mechelen, Heist-op-den-Berg, Westerlo, Leopoldsburg. Het weer is schitterend, de sfeer is uitgelaten, technische problemen blijven achterwege. Als op een wolk zweven we over de vlakke wegen. Dat er af en toe in een lokale afspanning op de goede afloop geklonken wordt, zal niemand ons euvel duiden. Meer dan een maand hebben we ons als heuse asceten gedragen.
Dat onze fietsen het 3 362 km lang volgehouden hebben, mag een klein wonder heten
Precies vijf weken na ons vertrek strijken we omstreeks 18 u. in Overpelt neer – volkomen onaangekondigd, maar in blakende gezondheid en met een uitstekend humeur. Dat onze fietsen met hun bagage en hun berijders het 3 362 km lang volgehouden hebben, mag een klein wonder heten.
Jaak Palmans
© 2019 | Versie 2021-10-25 10:08
Met dank aan fietsgezel Jean Hendrikx
Voor het beeldmateriaal zijn frames gebruikt uit een gedigitaliseerde versie van de oorspronkelijke Super 8-film