Ioannina – Prespameren
Griekenland – Macedonië | Anno 2018
Ioannina
Ioannina
Ioannina ligt aan de oever van het Pamvotidameer. De stad werd vermoedelijk in de 6e eeuw door keizer Justinianus I gesticht. Ze kende haar eerste bloei in de Byzantijnse periode (13e tot 15e eeuw)
Vanaf 1430 heersten de Ottomanen over de stad. Na een mislukte opstand werden de christenen uit de stad verdreven en verrees in 1618 de Aslan Pasjamoskee op de plek waar voorheen een kerk stond
De ommuurde citadel van Ioannina bevindt zich op een heuvel die over het meer uitkijkt. Vanaf 1788 werd Its Kale, een kasteel in het kasteel, onder Ali Pasja volledig herbouwd
In de citadel bevindt zich ook de voormalige Schatkamer waar nu een tentoonstelling over de geschiedenis en de traditionele technieken van de zilversmeden ondergebracht is
De zilversmeden van Ioannina zijn wereldberoemd. In de 18e en 19e eeuw was Ioannina een van de grootste intellectuele, commerciële én culturele streken in de regio. Dit was ook de tijd dat het ambacht van de edelmetaalsmid opbloeide
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vikoskloof
Het Pindosgebergte wordt weleens de ruggengraat van Griekenland genoemd. Het strekt zich uit over een afstand van 160 km, met bergtoppen van meer dan 2 400 m. Vooral in de noordelijke keten komen nog wolven en bruine beren voor
De Vikoskloof doorsnijdt het Pindosgebergte over een lengte van 32 km. Er zijn sporen van menselijke activiteit gevonden die dateren van 40 000 v.Chr.
|
|
|
Van op Oxia kijk je uit over de Vikoskloof
Zagori
Monodendri blijft zijn traditionele architectuur van hoekige stenen huizen met leistenen daken trouw
Eertijds waren de ongeveer 46 dorpen van Zagori met elkaar verbonden door bergweggetjes en ruim 160 traditionele stenen boogbruggen. In de jaren 50 werden moderne wegen aangelegd. De stenen brug van Agiou Minas is zes meter lang en 2, 7 m hoog. In de achtergrond bevindt zich het kerkje van Sint-Minas
De lente is in het land… |
|
…we gaan op zoek naar een partner |
De bouw van de stenen brug van Kapetan Arkoudas werd in 1806 gefinancierd door Ioánnis Solomón Matsílis. Tijdens een zware storm probeerde Matsílis de rivier over te steken, waarbij hij zijn leven in gevaar bracht. Uiteindelijk werd hij gered en besloot hij een brug te bouwen. Later werd de brug naar Kapetan Arkoudas vernoemd, een Macedonische held die hier in augustus 1906 door de Turken gedood werd
De stenen brug van Kokkoros werd gebouwd tussen 1750 en 1752 en overspant de Voidomatisrivier
De brug van Kokkoros is ongeveer 24 m lang en 13 m hoog |
|
Voidomatisrivier |
Mikro Papingo
Het dorpje Mikro Papingo maakt deel uit van het werelderfgoed. Het ligt op een hoogte van 960 m en is enkel bereikbaar via een smalle weg met 27 haarspeldbochten. Rechts in de achtergrond bevindt zich de kerk van Taxiarches
Eenmaal in het dorp gearriveerd, wordt de bagage met een ATV naar het hotel gebracht |
|
Het ontbijt bestaat uitsluitend uit lokale producten |
Ochtendnevels over het Pindosgebergte
Voidomatisrivier
Konitsa
De stenen brug over de Aoos nabij Konitsa dateert uit 1870. Voordien was gebleken dat houten bruggen telkens opnieuw na verloop van tijd instortten
De brug overleefde zelfs een poging van de Turken om haar op te blazen |
|
De elegante boogbrug, een van de hoogste van de Balkan, is 20 meter hoog en 35 meter lang |
Prespameren
De Prespameren liggen op het drielandenpunt van Griekenland, Albanië en Noord-Macedonië. Het zijn de hoogstgelegen tektonische meren op de Balkan, op een hoogte van 853 m. Rivieren zijn er niet, de enige uitweg voor het water zijn ondergrondse kanaaltjes in het karstgesteente waardoor het water elders onder de vorm van bronnen terug aan de oppervlakte komt
Pas in 2000 werd het eiland Aghios Achillios in het Klein Prespameer via een pontonbrug met het vasteland verbonden
In en rond de rietkragen op de oevers van de meren krioelt het van het leven
Knobbelzwaan
Grauwe ganzen met kuiken
Rond de Prespameren tref je onder meer twee pelikaansoorten aan: de roze pelikaan (foto) en de kroeskoppelikaan
De roze pelikaan heeft zijn leefgebied in meren, rivierdelta's, moerassen, baaien en rond binnenzeeën. Vissen doet hij vooral in ondiepe meren
|
|
|
Met de haakvormige punt aan zijn snavel grijpt de roze pelikaan vissen vast, waarna hij ze in de lucht gooit om ze in zijn keelzak weer op te vangen en in te slikken. Aanvankelijk eet het jong een door de ouders uitgebraakte brij, later moet het zelf de stukken vis uit de slokdarm van de ouder halen
Met een spanwijdte van 2,7 tot 3,2 m is de kroeskoppelikaan of Dalmatische pelikaan de grootste pelikaansoort en zelfs een van de zwaarste vogels. Het aantal individuen is in de 20e eeuw sterk afgenomen, zodat de soort tegenwoordig als bijna bedreigd beschouwd wordt
Jaak Palmans
© 2026 | Versie 2026-02-19 16:00